قابل توجه اينكه در پايان آيه قبل « * ( لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ) * » آمده بود ، و در اينجا « * ( لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ) * » چرا كه هميشه « تذكر » مقدمه اى است براى « تقوى » و « پرهيزگارى » ميوه درخت « يادآورى » است . سپس قرآن به ذكر مثالى از اين امثال پرداخته و سرنوشت موحد و مشرك را در قالب مثلى گويا و زيبا چنين ترسيم مىكند : « خداوند مثالى زده است : مردى را كه مملوك شركائى است كه پيوسته در باره او به مشاجره مشغولند » ( * ( ضَرَبَ اللَّه مَثَلًا رَجُلًا فِيه شُرَكاءُ مُتَشاكِسُونَ ) * ) ( 1 ) . برده اى است داراى چند ارباب كه هر كدام او را به كارى دستور مىدهد ، اين مىگويد : فلان برنامه را انجام ده ، و ديگرى نهى مىكند ، او در اين ميان سرگردان و حيران است ، و در وسط اين دستورهاى ضد و نقيض متحير مانده و نميداند خود را با نواى كدامين هماهنگ سازد ؟ ! و از آن بدتر اينكه براى تامين نيازهاى زندگى اين يكى او را به ديگرى حواله مىدهد ، و آن ديگر به اين ، و از اين نظر نيز محروم و بيچاره و بىنوا و سرگردان است « و مردى را ذكر مىكند كه تنها تسليم يك نفر است » ( * ( وَرَجُلًا سَلَماً لِرَجُلٍ ) * ) . خط و برنامه او مشخص ، صاحب اختيار او معلوم است ، نه گرفتار ترديد است و نه سرگردانى ، نه تضاد و نه تناقض ، با روحى آرام گام بر مىدارد و با اطمينان خاطر به پيش مىرود ، و تحت سرپرستى كسى قرار دارد كه در همه چيز و همه حال و همه جا از او حمايت مىكند .

--> ( 1 ) « متشاكسون » از ماده « شكاسه » به معنى سوء خلق و دعوا و خصومت است ، بنا بر اين « متشاكس » به كسانى گفته مىشود كه با عصبانيت و بد خلقى به جر و بحث و نزاع مشغولند .